Muzeum Kozienice
muzeum kozienice

Wystawy stałe

             

 

 

Kozieniccy mistrzowie ludowego

 

rzeźbiarstwa i ich dzieła

 

 

Ziemia Kozienicka pod względem etnograficznym jest jednym z ciekawszych zakątków

Polski Środkowej. Bliskość dużych obszarów leśnych wywarła ogromny wpływ na życie

mieszkańców i ukształtowała odrębną w formie i w treści rzeźbę ludową, która wyrosła z

ugruntowanych tradycji puszczańskich. Opiera się ona na legendzie Leona Kudły ze Świerży Górnych,

Stanisławia Denkiewicza z Jedlni Kościelnej i Stefana Ślażyńskiego ze Zdziczowa.

 

Ci trzej nieżyjący już artyści zapoczątkowali rozwój rzeźby ludowej w Rejonie Puszczy Kozienickiej.

W ich twórczości dominowała naturalność i naiwność widzenia świata wynikająca z powagi i wiary w

to, co robią. Jedynym ich nauczycielem była przyroda, a intuicja, pasja i talent sprawiły, że tworzyli

dzieła nieprzeciętne.

Ciekawym zjawiskiem w dziedzinie rzeźby ludowej były prace nieznanego artysty ludowego

Władysława Łukasiewicza z Brzeźnicy, który wykonał kilka rzeźb do ołtarzyków domowych, a jego

skromny dorobek świadczy o dużej wrażliwości i nieprzeciętnym samorodnym talencie.

Uzupełnieniem prezentowanej na wystawie rzeźby ludowej są prace twórców nieprofesjonalnych

średniego i młodszego pokolenia, którzy są kontynuatorami dzieła rozpoczętego przez nestorów

kozienickiego rzeźbiarstwa.

W latach sześćdziesiątych ubiegłego wieku rozpoczęła działalność „Grupa Twórców Kozienickich”

zrzeszonych w Stowarzyszeniu Twórców Ludowych. Do najstarszych i najbardziej uznanych artystów

kozienickiej sekcji rzeźbiarskiej należał założyciel grupy Grzegorz Szewczyk oraz Jerzy Krześniak,

Henryk Karaś, Rudolf Marciniak, Stanisław Piwoński, Stanisław Grudzień, Krzysztof Luśtyk, Romuald

Baryłowicz i Artur Kolarz.

Ich twórczość jest pomostem łączącym dawną rzeźbę ludową ze współczesną rzeźbą

nieprofesjonalną, w których nawiązanie do sztuki ludowej jest świadomym wyborem.



 

 

Bartnicze i pszczelarskie tradycje Puszczy Kozienickiej” – ujęte w cudzysłów jako tytuł wystawy, stanowiły realnie niezwykle ważną część dawnej puszczańskiej rzeczywistości, którą przez wieki tworzyli nasi przodkowie.

Ich pozostałością jest kolekcja archaicznych uli i sprzętów pszczelarskich pozostających w zbiorach kozienickiego muzeum i prezentowanych w ramach stałej ekspozycji.

Na naszej wystawie znajduje się kilka uli wykonanych pierwotnie z prawdziwych barci, a później, wraz z postępem wiedzy pszczelarskiej, unowocześnianych. Najbardziej okazały z nich, to ul ramowy „stojak”. Jego szczegóły konstrukcyjne, m.in. zacementowane w późniejszym okresie kwadratowe oczka (wyloty dla pszczół), wskazują, że przebył on całą drogę rozwojową pszczelarstwa- od barci, poprzez ul kłodowy, do otwieranego z góry i z boku ula ramowego, zaopatrzonego w końcu w półnadstawkę. Pod względem interesujących rozwiązań konstrukcyjnych nie ustępują mu jednak pozostałe ule, historia których opisana została na planszach i tabliczkach informacyjnych. Pod wieloma względami inne, pokazujące zróżnicowaną myśl techniczną, czy wręcz całkiem odmienną „filozofię pszczelarską, różny sposób podejścia do samego zagadnienia hodowli pszczół, są wyrazem pracy koncepcyjnej ich autorów.

 

Wystawa z kolekcji własnej muzeum oraz zbiorów Muzeum Wsi Radomskiej w Radomiu.

 

 

 

           

 

 

 

 

 

2011 © Muzeum Regionalne w Kozienicach Webdesign WebReklama